ต้น 'ไม้รู้ไม่ชี' นี้เอาเปลือก
ต้น 'ช่างหัวมัน' นั้นเลือก เอาแก่นแข็ง
'อย่างนั้นเอง' เอาแต่ราก ฤทธิ์มันแรง
'ไม่มีกู ของกู' นั้นแสวง เอาแต่ใบ
'ไม่น่าเอา ไม่น่าเป็น' เฟ้นเอาดอก
'ตายก่อนตาย' เลือกออก ลูกใหญ่ๆ
หกอย่างนี้ อย่างละชั่ง ตั้งเกณฑ์ไว้
'ดับไม่เหลือ' สิ่งสุดท้าย ใช้เมล็ดมัน
หนักหกชั่ง เท่ากับ ยาทั้งหลาย
เคล้ากันไป เสกคาถา ที่อาถรรพ์
สัพเพธัมมา นาลัง อภินิเวสายะ อัน
เป็นธรรมชั้น หฤทัย ในพุทธนาม
จัดลงหม้อ ใส่น้ำ พอท่วมยา
เคี่ยวไฟกล้า เหลือได้ หนึ่งในสาม
หนึ่งช้อนชา สามเวลา พยายาม
กินเพื่อความ พ้นสรรพโรค เป็นโลกอุดร
พุทธทาสภิกขุ
