-
Titleผลอยู่ที่ไม่ทุกข์
-
เสียง
-
Click to subscribe
-
แม้ "ข้อความถอดเสียงนี้" จะพยายามให้ตรงกับเสียงต้นฉบับมากที่สุด ผู้ศึกษาพึงตรวจสอบกับเสียงธรรมบรรยายต้นฉบับ ก่อนนำข้อมูลไปใช้ในการอ้างอิง [ลองพูดคุยกับ AI ทาง Line]
-
ผลอยู่ที่ไม่ทุกข์
(ความยาว 16.55 นาที)
(16.29)
การจะเป็นคนดีนั้นสามารถทำได้ด้วยการช่วยเหลือผู้อื่น
และการที่จะประสบความสำเร็จนั้น
ก็สามารถทำได้ด้วยการหาความรู้ ขยันหมั่นเพียร
ไม่จำเป็นต้องเบียดเบียนผู้อื่น(สมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาสยามบรมราชกุมารี)
(15.47)
การปฏิบัติธรรม ถ้าเราอยากจะให้ได้ผล
เราต้องมีความตั้งใจ มีความเพียร
แล้วก็มีความอดทน ไม่ท้อแท้ต่ออุปสรรคทั้งหลายอย่างเช่นว่า บางสิ่งบางอย่างที่เราปฏิบัติ
หรือได้พบเจอ ได้กระทบทางด้านจิตใจ
บางทีมันเป็นความไม่พอใจ
บางทีเราไม่ชอบอารมณ์แบบนี้ ความคิดแบบนี้ การกระทำอย่างนี้
เราไม่ค่อยชอบเราต้องมีความอดทนกับอารมณ์
อดทนเอาไว้ความอดทนอดกลั้นนี่
ถือว่าเป็นคุณธรรม
เป็นการปฏิบัติธรรมอย่างหนึ่งหรือต้องมีความเพียร
เพียรที่จะอดทน
เพียรที่จะฝึกฝนจิตใจมีความอดทน มีความเพียร มีกำลังใจ
เราก็จะประสบผลสำเร็จโดยเฉพาะเรื่องการเจริญสติ
การเจริญสติเนี่ย ถ้าจะให้ได้ผลไว ๆ อย่างที่เราต้องการ
จะต้องทำให้ต่อเนื่อง
ในทุกอิริยาบถ ตลอดทั้งวันคำว่า “ต่อเนื่อง” นี่
ไม่ใช่ว่าเราจะขาดสติไม่ได้บางครั้ง บางช่วง
ก็อาจจะมีการเผลอไปบ้าง หลงไปบ้าง
อันนี้ก็ไม่เป็นไรถือว่าเป็นเรื่องธรรมดา เป็นธรรมชาติ
เป็นธรรมดาของสติ ของสังขารทั้งหลาย
ก็ต้องมีการเปลี่ยนแปลงไป
มีความไม่เที่ยงสติก็ไม่เที่ยงนะ
เราจะให้สติเกิดขึ้นทั้งวันทั้งคืน
ต่อเนื่องกันเป็นเหล็กเส้น
ถ้าหากว่าหลงไป เผลอไป ขาดสติไป
เราก็ต้องรู้ตัวด้วยว่า
เราเผลอไปแล้ว
หลงไปแล้ว
ขาดสติไปแล้วช่วงนี้แค่เรารู้ว่าเราหลงไป
หนอ… เราก็ได้สติแล้วมันจะไม่ขาดช่วงไปนาน
เพราะสตินี่ตามรู้ทันอยู่เสมอ ๆ
ก็เรียกความรู้สึกตัวกลับคืนมาได้มันจะไม่ต่อเนื่องกันเหมือนเหล็กเส้น
จะเหมือนลูกโซ่
เกาะกันเป็นเปลาะ ๆรู้บ้าง
หลงไปบ้างเมื่อหลงเราก็รู้
มันจะเป็นการต่อเนื่องโดยอัตโนมัติ
ดีกว่าเราปล่อยหลงไปตั้งนาน
กว่าจะรู้ก็ตั้งนานอันเนี้ยจิตใจเรา
อาจจะกิเลสนานนะอย่าหลงนาน
หลงแล้วก็รู้
รู้ให้ไว ๆ
ให้ต่อเนื่องในทุกอิริยาบถ
การต่อเนื่องนี่
ไม่ใช่ว่าทำเฉพาะในรูปแบบการเดินจงกรม
การดูลมหายใจ
การยกมือสร้างจังหวะเพียงแค่นี้เท่านั้น
ไม่ใช่
เราต้องรู้ให้ต่อเนื่อง
นอกรูปแบบด้วยการใช้ชีวิตของเรา
การทำหน้าที่ต่าง ๆอิริยาบถใหญ่
อิริยาบถย่อยการดื่มน้ำ
การทานข้าว
การแต่งเนื้อแต่งตัว
การกวาดพื้น
การทำความสะอาดให้มีสติตามรู้
เห็นจิตที่มันคิดนึก
ความสุข
ความทุกข์
ชอบใจ
ไม่ชอบใจ
สงสัย
ง่วงนอนอาการต่าง ๆ เหล่านี้
ที่เป็นเรื่องของจิต
เป็นอาการของจิตเราต้องมีสติตามรู้
จะรู้ต่อเนื่องกาย
หรือต่อเนื่องจิตก็ได้ตามรู้ไปเรื่อย ๆ
สติจะมีกำลัง
จะมีพลังเรียกว่า “สติพละ”
การทำต่อเนื่องนี่
ถือว่าเป็นประโยชน์มากสติจะมีความเข้มแข็ง
จะตั้งมั่นอยู่ได้นาน
จะหลงไม่นานหลงแล้วกลับมารู้
กลับมารู้
จะหลงไม่นานในพระไตรปิฎกบอกว่า
ถ้าหากว่าเราเจริญสติที่ต่อเนื่อง
ทำในทุกอิริยาบถตลอดทั้งวันไม่ขาดสายอย่างเร็ว
๗ วันอย่างกลาง
๗ เดือนอย่างช้า
๗ ปีผลเกิดขึ้นก็คือ
จะเป็นพระอรหันต์ในชาตินี้ถ้าไม่เป็นพระอรหันต์
ก็เป็นพระอนาคามีนี่ถือว่าเป็นการเจริญสติที่ได้ผลมาก
คือทำให้ต่อเนื่องทีนี้เราทำใหม่ ๆ
ความต่อเนื่องมันอาจจะเป็นไปไม่ได้
อาจจะหลงไปนานเจริญสติใหม่ ๆ
อาจจะหลงไอ้ที่เราหลงไปนี่
ไม่ใช่เราหลงไปจากไหนหลงไปจากจิตใจเรา
คือไปกับความคิดหลงไปจากกาย
หลงไปจากจิต
หลงไปกับความคิดเผลอไป
หลงไปอดีตบ้าง
อนาคตบ้างคิดปรุงแต่ง
แล้วก็ขาดสติปล่อยจิตปล่อยใจ
ให้ไหลตามความคิดใหม่ ๆ จะเป็นอย่างนี้นะ
จะมีอุปสรรคมากมาย
ต้องต่อสู้
ต้องต่อต้านสารพัดอย่างที่เป็นอุปสรรค
ของการเจริญสตินี่ถือว่าปฏิบัติย่อหย่อนไปหน่อย
อาจจะขาดความเพียรบ้าง
ท้อแท้บ้าง
จิตตกบ้างพอเราปฏิบัติไปนาน ๆ
สติมันก็มีการพัฒนาขึ้นเหมือนกันนะก็พยายามดึงจิตดึงใจ
เรากลับมาให้อยู่กับปัจจุบันเข้าไว้
อยู่กับเนื้อกับตัวเข้าไว้มารู้กายเข้าไว้
ดึงจิตกลับมาให้รู้กาย
รู้สึกตัวเข้าไว้ก็ต้องมีการบังคับบ้าง
มีความตั้งใจบ้าง
กดข่มบ้างเป็นสมาธิหนักไปหน่อย
เป็นการเพ่งด้วยเจตนาจิตอาจจะเครียดไป
แต่ก็มีความสงบอยู่นะอาจจะมีความสงบ
แต่สงบแบบไม่เย็น
สงบแบบร้อน ๆ
แข็ง ๆ
เกร็ง ๆ
เครียดแต่ก็จิตสงบได้เหมือนกัน
อันนี้จะตึงไปหน่อยนะ
อาจจะตึง
อาจจะเป็นทุกข์บ้างจะมีอาการมากมาย
มึนศีรษะ
ปวดศีรษะแต่ก็ยังเป็นการปฏิบัติอยู่
อาจจะตึงไป
ไม่หย่อนก็ตึงก็ดีนะ
ใหม่ ๆ ก็ตึง ๆ ไว้ก่อนเพราะจิตเรามันก็จะฟุ้ง
ปรุงแต่งในอารมณ์ต่าง ๆต่อไปมันจะเข้าใจ
แล้วก็พบทางสายกลางได้อันนี้เป็นการเจริญสติ
สำคัญมากทีนี้ว่าเราจะทราบได้ยังไง
ว่าเราเจริญสติได้ถูกต้องหรือไม่มันจะมีการวัดผลง่าย ๆ
จากการปฏิบัติของเรานี่ผู้ที่ไม่ได้ปฏิบัติ
ก็จะไม่เข้าใจนะแต่ก็พอจะรู้ได้
จำเอาไว้
รู้ไว้
ใช่ว่าใส่บ่าแบกหามจำเอาไว้
แล้วก็ลองไปฝึกดูวิธีเราจะทราบได้ว่า
เจริญสติได้ถูกต้องหรือไม่เราต้องดูเป้าหมายว่า
“เราเจริญสติเพื่ออะไร”เราเจริญสติเพื่อให้มีสติเจริญ
คือการพัฒนา
ทำให้มาก ๆสติคือความระลึกได้
เจริญสติก็เพื่อให้มีสติมาก ๆ
ไม่ใช่เพื่อความสงบความสงบเป็นเพียงผล
จากการเจริญสติเรามีสติก่อน
แล้วความสงบจะเกิดขึ้นเพราะนั้น
การเจริญสติเนี่ย
ไม่เน้น
ไม่มุ่งเอาความสงบมุ่งให้มีความรู้สึกตัว
ให้มีสติให้สติเค้าทำหน้าที่ไป
เดี๋ยวเค้าก็จะสงบไปเองเค้าจะเกิดญาณปัญญาขึ้นมาเอง
จะสังเกตว่า
สติเนี่ยจะตื่นรู้
เย็น
เป็นหนึ่งนี่ถือว่าเป็นการทำได้ถูกต้องแล้วนะ
มันจะมีตัวรู้เกิดขึ้นแล้ว
สติจะตื่นรู้
มีตัวรู้อยู่ในจิตใจเราอันนี้เป็นภาษาพูดนะ
อย่าไปคิดว่ามันเป็นตัวเป็นตนไม่ใช่
เค้าเรียกว่าเป็นภาษาธรรม
เรียกว่า “ภาวะ”สภาวะที่รู้
เกิดขึ้นในจิตในใจของเรามันเด่น
ตื่นรู้เมื่อมีการรู้
มีการตื่นมันก็ต้องมีการเห็น
เมื่อสติมันตื่นรู้
ก็จะเห็นเห็นกาย
เห็นจิตมันชัดเจนจะเห็นเป็นรูปเป็นนามด้วย
กายเคลื่อนไหวอะไรก็สติตามรู้ได้โดยอัตโนมัติ
กายจะก้าวไปแต่ละก้าวก็รู้สึก
จะเหลียวซ้ายแลขวาก็รู้สึก
แม้กระทั่งกะพริบตาก็รู้สึก
กลืนน้ำลายก็รู้สึกสติมันจะคลอเคลีย
ไปกับกายที่มันเคลื่อนไหวการยกมือสร้างจังหวะ
การก้าวแต่ละก้าว
ลมหายใจแต่ละครั้งสติตามรู้
อาการของจิต
ความคิดนึกต่าง ๆพอคิดปั๊บ
สติรู้อาการต่าง ๆ ของจิต
สติจะรู้ทันหมดเลยอันนี้แสดงว่า
เป็นผลจากสติมันตื่นรู้รู้กาย
รู้จิต
รู้รูป
รู้นามสภาวะเช่นนี้
จะเป็นปัจจุบันมากผู้ปฏิบัติจะรู้ว่า
นี่เป็นปัจจุบันปัจจุบันที่กายเคลื่อนไหว
ที่ใจมันคิดมันนึกสติต้องรู้ที่ปัจจุบัน
จึงเป็นสติที่แท้จริงบางทีอาจจะเห็นไตรลักษณ์
เห็นความไม่เที่ยง
ความเป็นทุกข์
ความไม่ใช่ตัวไม่ใช่ตนเห็นกิเลส
ละกิเลส
ออกจากกองทุกข์ได้อันนี้เป็นลำดับของผล
อุปนิสัยของผู้ปฏิบัติ
จะมีความเพียร
มีความขยันเดินจงกรมได้นาน
บางท่านเดินได้ทั้งวัน
ไม่เหน็ดไม่เหนื่อยจะไม่ค่อยอยากพูดคุย
ถือว่าเสียเวลาอย่างที่พุทธภาษิตกล่าวไว้ว่า
“คนมีสติย่อมขยัน”กายจะเบา
จิตจะเบาเบาเหมือนขนนกที่ปลิว
ไร้น้ำหนักกายลหุตา
จิตตลหุตาอาการเบา ๆ
ผ่อนคลายจิตใจจะเบิกบาน
สดชื่นจะมีความสุขเล็ก ๆ
ถ้าทำถูกต้อง
มันจะเบิกบานถ้าทำแล้วยิ่งเครียด
ยิ่งแน่น
ยิ่งอึดอัด
ยิ่งเป็นทุกข์ไม่ใช่ทาง
การปฏิบัติธรรม
ไม่ใช่เพื่อให้เป็นทุกข์แต่เพื่อความพ้นทุกข์
ถ้าทำแล้วเป็นทุกข์
ต้องแก้ไขอย่าโทษธรรมะ
ต้องดูว่าเราทำไม่ถูกต้องตั้งตัวใหม่
รู้สึกตัวใหม่รู้แบบง่าย ๆ
สบาย ๆ
ผ่อนคลายไม่ต้องการอะไร
แค่รู้เฉย ๆไม่บังคับ
ไม่ห้าม
ไม่เพ่งรู้แบบธรรมชาติ
การต่อเนื่อง
นาน ๆ
บ่อย ๆทำให้จิตตื่นรู้
เกิดเป็น “พุทโธ”
ผู้รู้
ผู้ตื่น
ผู้เบิกบานเพราะนั้น
ขอให้ปฏิบัติให้ต่อเนื่องเหตุถูกต้อง
ผลย่อมไม่หายไปไหนเพราะผล
ต้องสมควรกับเหตุ
