คำถามที่ ๕

     การปฏิบัติธรรมที่สวนแสงเทียน ปฏิบัติเข้มมากจนเป็นที่เลื่องลือ เดินจงกรมทั้งวันเวลาปฏิบัติตั้งแต่ตีสามครึ่งถึงสามทุ่ม ปฏิบัติแบบนี้เด็ก คนแก่ คนพิการ หรือผู้มีโรคประจำตัวจะทำได้หรือ เคยมีคนตายหรือเป็นลมในลู่เดินจงกรมบ้างไหม

คำตอบ

     ไม่มี ไม่เคยมีหรอก ป้าพิกุลก็อยากเห็นเหมือนกัน มีคนพูดเยอะเหมือนกันว่าที่สวนแสงเทียนปฏิบัติมากเกินไป แต่สำหรับพระที่ท่านปฏิบัติดี ปฏิบัติชอบ การปฏิบัติที่สวนแสงเทียนนี่สบายที่สุด เพราะพระที่ท่านเข้าป่า ท่านต้องอดมื้อกินมื้อ บางทีก็ไม่ได้กินตั้งหลายวัน บางวันฝนตกก็ไม่ได้นอน หรือถ้าจะนอนก็ต้องเอาตัวคร่อมบาตร  กับอัฐบริขารไว้ กลัวเปียก ไม่ได้นอนหรอก หลวงพ่อเทียนมีเทคนิคให้คนรุ่นนี้โดยตรง คือ สามารถปฏิบัติได้ไม่เลือกกาล ไม่เลือกเวลา ไม่เลือกสถานที่ เพราะเราเคลื่อนไหวตลอดเวลา อย่างพวกเราหรือจะไปอยู่ป่าได้ แค่มีมด มีแมลงหน่อยก็อยู่ไม่ได้แล้ว ที่ป้าพิกุลทำที่เดินจงกรมไม่ให้มีมด มีแมลงเพราะอะไร บางคนร้องไห้เพราะเห็น มดเห็นแมลง เห็นกิ้งกือ เห็นงูบางทีมันแค่เดินผ่านก็ร้องไห้เลย นี่ถือว่าเป็นยุคที่เอาใจนัก ปฏิบัติธรรมที่สุดแล้ว สำหรับคนแก่ คนพิการ หรือผู้มีโรคประจำตัวก็ต้องทำอย่างลำบาก ทุลักทุเลบ้าง เป็นธรรมดาจะให้เหมือนคนปกติเป็นไปไม่ได้ ถ้าจะว่ากันจริงๆแล้วมันอยู่ที่ใจถ้าใจสู้เสียอย่างก็ทำได้หมดทุกคน