-
Titleยุทธศาสตร์การดำรงชีวิตอยู่ใหม่จากคิดแยกแยะเป็นสัมผัสบริสุทธิ์
-
เสียง
-
Click to subscribe
ผู้ให้ธรรม
วันที่นำเข้าข้อมูล
วันพฤหัสบดี, 02 ตุลาคม 2568
ชุด
-
แม้ "ข้อความถอดเสียงนี้" จะพยายามให้ตรงกับเสียงต้นฉบับมากที่สุด ผู้ศึกษาพึงตรวจสอบกับเสียงธรรมบรรยายต้นฉบับ ก่อนนำข้อมูลไปใช้ในการอ้างอิง [ลองพูดคุยกับ AI ทาง Line]
-
“ยุทธศาสตร์การดำรงชีวิตอยู่ใหม่จากคิดแยกแยะ เป็นสัมผัสบริสุทธิ์”เคยไปศึกษาธรรมะจากครูบาอาจารย์ท่านหนึ่งซึ่งท่านสอนดีมากครับโดยหลัก โดยทฤษฎีแล้ว คิดว่าถูก 100% นะครับถูกต้องทุกอย่างคือท่านสอนเหมือนที่พวกเราส่วนใหญ่ทราบกันดีว่าราคะก็ดีโทสะโลภะโมหะเมื่อปรากฏขึ้นให้เรามีสติ กำหนดรู้ว่า ราคะเกิดขึ้นแล้วและให้พิจารณาว่า ราคะนั้นไม่เที่ยง เป็นทุกข์ เป็นอนัตตาไม่ใช่ตัว ไม่ใช่ตนของเราไม่ควรยึดมั่นถือมั่นโดยหลักทฤษฎีแล้วไม่มีอะไรน่าสงสัยคลางแคลงว่าจะผิดผมเชื่อฟังตามนั้นนะครับก็ปฏิบัติตามแต่โดยประสบการณ์ส่วนตัวของผมแล้วพบว่า หนักขึ้นครับเพราะเมื่อราคะ โทสะ โมหะเกิดไปดูมันเข้ามันเลย “จำอารมณ์นั้น” ครับจิตของคนธรรมดาทั่วไปเห็นอะไร มันจะจำอารมณ์นั้นทันทีดังนั้น ยิ่งจำมันไว้อีกหน่อยยิ่งหนักขึ้นพะรุงพะรังขึ้นทุกที ๆแทนที่จะเบา โปร่ง สบาย ๆผมติด ตัน ปัญหานี้นานปีมากครับนานนับสิบปี เป็นสิบ ๆ ได้ครับไม่ใช่วันสองวันกว่าจะคลี่คลายสถานการณ์ได้ก็เล่นเอาเหน็ดเหนื่อยและยุ่งยากมากครับการคลี่คลายสถานการณ์นั้นผมเพิ่งมารู้ด้วยตัวของตัวเองนะครับที่ว่าตัวของตัวเองหมายถึงว่าไม่มีใครมาแนะนำอีกนะครับก็คือแทนที่จะดูราคะ โทสะ โมหะผมต้องสำรวจ พื้นใจก่อนหน้าที่ราคะ โทสะ โมหะจะปรากฏไว้ให้แนบแน่น ให้เป็นเนื้อเป็นตัวเลยครับนั่นคือแทนที่จะเอาตัวโทสะ ราคะ โมหะแต่ละตัวไม่มีนะครับเอา “ตัวไม่มี” เป็นฐานปกติที่เรานั่งอยู่นี้นะครับไม่มีครับผมเชื่ออย่างนั้นนะราคะก็ไม่มีครับโทสะก็ไม่มีถ้าใครอยากจะด่าผมผมยินดีให้ด่า เอาเลยครับเรารู้สึกว่าเราไม่อยากด่าเราไม่อยากมีแต่เราอาจจะมีโมหะบ้างเช่น ลืม ๆ ตัวเผลอนั่งเข้าไปในความคิดเป็นโมหะอยู่บ้างโดยพื้นเพแล้วเราจะไม่มีแต่ในขณะที่เราไม่มีโทสะ โลภะเหล่านี้เรามักจะไม่เข้าใจครับเราก็ปล่อยใจคิดนึกไป เล่นไปเรื่อย ๆแทนที่จะดูมันทำความแนบแน่น สนิทสนมด้วยวิถีชีวิตของคนธรรมดาสามัญด้วยความรู้สึกตัวง่าย ๆนี่เป็นรากฐานใหญ่มากสำหรับชีวิตเพราะชีวิตของมนุษย์จะราบรื่นได้ด้วยสภาวะปกติของกายและใจขณะที่เรานั่งอยู่ขณะที่เรารู้ตัวเบา ๆ ปลอดโปร่งนี้คือขณะที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในการภาวนาไม่ใช่ขณะที่เราอยู่ในถ้ำ ในป่า หรือในเขาและไม่ใช่ขณะที่เรากำลังต่อสู้เพื่อจะละราคะ ละโทสะ ละโมหะแต่ถ้าแม้นว่าเราคุ้นเคยกับภาวะที่ปราศจากราคะ โทสะ โมหะแล้วครั้นราคะหรือความคิดที่มุ่งราคะ โทสะ โมหะปรากฏมันจะไม่เอาเองครับเราไม่ต้องละเราไม่ต้องการมันมันไม่น่าจะอยู่กับเราผมพูดอะไรคลาดเคลื่อนหรือเปล่าครับเพราะราคะหรือโทสะถ้าเราไม่ต้องการมันจริง ๆมันจะอยู่กับเราไม่ได้คือเราไม่ได้คิดถึงมันเลยเราไม่ได้จำมันไว้เลยมันเข้ามาไม่ได้เลยนี่คือข้อเท็จจริงที่ผมอยากจะเล่าสู่กันฟังนะครับว่าในขณะที่เกิดโทสะ โลภะ โมหะนั้นอาวุธของเราไม่มีครับถ้าเราเอาความคิดไปปลงนั่นคือความคิดไปละความคิดเหมือนว่าเรากำลังเล่นซ่อนหาอะไรกันอยู่และถ้าเราข่มมันได้เช่น คิดปลงว่ามันไม่ใช่ตัว ไม่ใช่ตนของเราดูเล่น ๆ เป็นระยะ ๆเสร็จแล้วเพราะ “ความจำ”ความจำนั้นเปรียบเหมือนมือซึ่งเปียกน้ำแล้วเราซุกลงไปในทรายแห้งจะห้ามไม่ให้ทรายติดขึ้นมานั้นไม่ได้ครับความจำของคนทั่วไปนั้นยังเปียกชื้นไปด้วยความปรารถนาคือชอบจำอารมณ์ที่ตัวเองปรารถนาไอ้สิ่งที่ไม่ปรารถนาก็จำกันแต่จำในแง่ลบใครด่าเจ็บ ๆ ก็จำไว้หรืออะไรที่อร่อย เพลิดเพลินก็จะจำไว้ฉะนั้นกระบวนการความจำของเราจึงย้อนอดีตพะวักพะวงแต่อารมณ์ที่เคยลิ้ม เคยลองและย้อนมาเป็นความหวาดกลัวที่พลัดพรากจากสิ่งที่รัก ที่พอใจ
